ಸೌಗಂಧಿ

ಶಾಸಕರೇ, ಪಟ್ಟಣ ಬಿಟ್ಟು ಹಳ್ಳಿಗೆ ಬನ್ನಿ

2012-01-12T03:23:00.000-08:00

ಇಲ್ಲ, ಇಲ್ಲ, ಇಲ್ಲ... ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಏನು ಇಲ್ಲ.

ಹೈದರಾಬಾದ ಕರ್ನಾಟಕದ ಕೆಲವು ಹಳ್ಳಿಗಳು ಇನ್ನು ರಸ್ತೆಯನ್ನೇ ಕಂಡಿಲ್ಲ ಎಂದರೆ ನೀವು ನಂಬಲೇ ಬೇಕು. ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಕಾರಣ ಸರಕಾರ ಮತ್ತು ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳು... ಏನು, ಎತ್ತ, ಇದರ ಸುತ್ತ ಒಂದು ಚಿತ್ತ ಇಲ್ಲಿದೆ.

ಅನ್ನದಾತ ಸುಖೀಭವ

2012-01-12T03:15:00.000-08:00

ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆಯ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಕೃಷಿ ಬಜೆಟ್ ಮಂಡಿಸಲು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಯಡಿಯೂರಪ್ಪ ನೇತೃತ್ವದ ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರ ಸಜ್ಜಾಗಿದೆ. ಆದರೆ, ಹಿಂದಿನ ಬಜೆಟಗಳಂತೆ ಇದು ಕೂಡ ಭರವಸೆಗಳ ಗಾಳಿಗೋಪುರವಾಗಿ ಕಡತ ಸೇರದಿರಲಿ.

ಪೀಠ ಪೀಕಲಾಟ

2012-01-12T03:01:00.000-08:00

5 ದಶಕಗಳ ಹೋರಾಟದ ಫಲವಾಗಿ ಧಾರವಾಡ ಮತ್ತು ಗುಲ್ಬರ್ಗದಲ್ಲಿ ಹೈಕೋರ್ಟ್ ಸಂಚಾರಿ ಪೀಠ ಸ್ಥಾಪನೆಯಾಗಿವೆ. ಧಾರವಾಡ ಪೀಠ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯಲ್ಲಿರುವ ಕೊಪ್ಪಳ ಮತ್ತು ಬಳ್ಳಾರಿ ಜಿಲ್ಲೆಗಳನ್ನು ಗುಲ್ಬರ್ಗ ಪೀಠಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಗುಲ್ಬರ್ಗ ವಕೀಲರು ವಾದಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಎರಡೂ ಜಿಲ್ಲೆಗಳ ವಕೀಲರು ಇದಕ್ಕೆ ವಿರೋಧ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದು 'ಪೀಠ'ಕ್ಕಾಗಿ ಹೋರಾಟ ನಡೆದಿದೆ.

ಹೊಸ ವರ್ಷದ ನವೋಲ್ಲಾಸ

2012-01-08T04:40:00.000-08:00

ಬದುಕು ಸುಂದರ ಗಾಜು ಇದ್ದಂತೆ. ಮಧುರ ಭಾವನೆ, ಪ್ರೀತಿ, ಕನಸುಗಳ ಸುಂದರ ಚಿತ್ತಾರಗಳನ್ನು ಗಾಜಿನ ಮೇಲೆ ಮೂಡಿಸಿದರೆ ಚಂದನೆಯ ಬದುಕು ನಿಮ್ಮದಾಗುತ್ತದೆ. ದಾರಿ ತಪ್ಪಿದರೆ ಗಾಜು ಒಡೆದೀತು. ನಿಮ್ಮ ಅಕ್ಕರೆಯ ಗಾಜನ್ನು ಜತನದಿಂದ ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ. ಆಲ್ ದಿ ಬೆಸ್ಟ್.

ಗಂಗಾವತಿ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನ

2011-12-12T05:03:00.000-08:00

ಗಂಗಾವತಿ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನದಲ್ಲಿ ಕಲಾವಿದೆ.

ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನ...
ಹೀಗೆ ಇರುತ್ತೆ ಅಂತ ಅಂದುಕೊಂಡಿರಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲೋ ಪುಸ್ತಕ, ದಿನಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಓದಿದ್ದು ಬಿಟ್ಟರೆ ನಿಜವಾಗಿ ಕಾಣದ ಸಮ್ಮೇಳನ ಮನಸೂರೆಗೊಂಡಿತು.
ಭತ್ತದ ಕಣಜ ಗಂಗಾವತಿಯಲ್ಲಿ ಡಿಸೆಂಬರ್ 9, 10 ಮತ್ತು 11ರಂದು ಆಯೋಜಿಸಲಾಗಿದ್ದ 78 ನೇ ಅಖಿಲ ಭಾರತ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನ ಯಸಸ್ವಿ ಆಗಿದೆ. ಸಮ್ಮೇಳನ ಅಧ್ಯಕ್ಷರ ಮೆರವಣಿಗೆ, ಉದ್ಘಾಟನೆ, ಗೋಷ್ಠಿಗಳು, ನೃತ್ಯ, ಸಂಗೀತ, ಭಾರತ ನಾಟ್ಯ, ನಾಟಕ, ಕವನ ವಾಚನ, ಪುಸ್ತಕ ಮಳಿಗೆಗಳು, ಫಲ-ಪುಷ್ಪ ಪ್ರದರ್ಶನ, ಸಾಮೂಹಿಕ ದಾಸೋಹ ಎಲ್ಲವೂ ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ ನಡೆದವು.
ಮೂರೂ ದಿನ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನ ಸಮ್ಮೇಳನದಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಂಡು ಯಶಸ್ವಿಗೆ ಕಾರಣರಾದರು. ಒಟ್ಟಾರೆ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಕೆಲ ದೃಶ್ಯಗಳು ಇಲ್ಲಿ ನಿಮಗಾಗಿ...

ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನ ಅಧ್ಯಕ್ಷರ ಮೆರವಣಿಗೆ.

ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಸಿ.ಪಿ.ಕೃಷ್ಣಕುಮಾರ್ ಮೆರವಣಿಗೆ.

ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನ ಅಧ್ಯಕ್ಷರ ಮೆರವಣಿಗೆ.

ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನ ಅಧ್ಯಕ್ಷರ ಭಾಷಣ.

ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನ ಅಧ್ಯಕ್ಷರ ಮೆರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಕಲಾ ಪ್ರತಿಭೆ.

ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನ ಅಧ್ಯಕ್ಷರ ಮೆರವಣಿಗೆ.

ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನ ಅಧ್ಯಕ್ಷರ ಮೆರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಕಲಾ ಪ್ರತಿಭೆ.

ಗಂಗಾವತಿ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನ.

ಸುದ್ದಿ ಸಮಾದಿ !

2010-11-21T05:38:00.001-08:00

ರಾಜಕೀಯ ಸುದ್ದಿಗಳ (!) ರಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೋ ಉತ್ತಮ ವರದಿಗಳು ಮಣ್ಣಾಗುತ್ತವೆ ಎಂದು ಕೇಳಿದ್ದೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನಡೆದ ಘಟನೆಯೊಂದರ ವರದಿ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡು ಕಾಣದಾದಾಗ ಈ ಮಾತು ನಿಜವೆನಿಸಿ ಪೇಚೆನಿಸಿತು.

ರಾಯಚೂರು ಜಿಲ್ಲೆಯ ಮಾನ್ವಿ ತಾಲೂಕಿನ ನೀರುಮಾನ್ವಿ ನಿಮಗೆ ನೆನಪಿರಬಹುದು. 2007, ಎಪ್ರಿಲ್ 24 ರಂದು ಸಂದೀಪ ಎಂಬ ಪುಟ್ಟ ಬಾಲಕ ಕೊಳವೆ ಬಾವಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದು ಮೃತಪಟ್ಟಿದ್ದ. ಇದು ದೊಡ್ಡ ಸುದ್ದಿಯಾಯಿತು. ರಾಷ್ಟ್ರ ಮಟ್ಟದ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು, ಟಿವಿ ವಾಹಿನಿಗಳು ವರದಿ ಮಾಡಿದ್ದವು. ಇದೇ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಶನಿವಾರ (20 ನವೆಂಬರ್ 2010) ಮತ್ತೊಂದು ಆಘಾತಕಾರಿ ಘಟನೆ ಸಂಭವಿಸಿದೆ.

ಮಾನಸಿಕ ಅಸ್ವಸ್ಥ ಎಂದು ಹೇಳಲಾದ ಶಿಕ್ಷಕನೊಬ್ಬ ಮೂವರು ಶಾಲಾ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಬಾವಿಗೆ ಎಸೆದು ಒಬ್ಬಳು ಬಾಲಕಿಯ ಸಾವಿಗೆ ಕಾರಣನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಇತರೆ ಇಬ್ಬರು ಬಾಲಕರು ಪಾರಾಗಿದ್ದಾರೆ. 1ನೆ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದ ಪುಟ್ಟ ಬಾಲಕಿ ಗಗನ್ ಮೃತ ವಿಧ್ಯಾರ್ಥಿನಿ. ಘಟನೆಯ ಚಿತ್ರಣಗಳು ತೀವ್ರ ಮನ ಮಿಡಿಯುವಂತಿದ್ದವು. ಈ ಕುರಿತು ಕೆಲವೇ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಉತ್ತಮ ವರದಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿದರೆ ಇನ್ನುಳಿದ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಸಾಧಾರಣ ಸುದ್ದಿಯ ಸ್ಥಾನ ನೀಡಿ ಕೈ ತೊಳೆದುಕೊಂಡಿವೆ.

ಹೀಗೇಕೆ?

ರಾಜಕೀಯ ಸುದ್ದಿಗಳೇ ಈಗ ಟಿವಿ ಪರದೆ ಹಾಗೂ ಪತ್ರಿಕೆಗಳ ಪುಟಗಳನ್ನು ತುಂಬಿಕೊಂಡಿವೆ. ಸರಕಾರದಲ್ಲಿ ಬಿನ್ನಮತ, ಸಿಎಂ ಸ್ಥಾನ ಅತಂತ್ರ ಇಂತಹ ರಾಜಕೀಯ ಸುದ್ದಿಗಳಿಂದ ಮಾನವೀಯ ವರದಿಗಳು, ಸುದ್ದಿಗಳಿಗೆ ಮಹತ್ವ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಸುದ್ದಿಗಳು ಸಂದಿ-ಗೊಂದಿಗೆ ತುರುಕಲ್ಪಡುತ್ತಿವೆ. ಒಂದೆರಡು ಸಾವಿಗೆ ಬೆಲೆ ಇಲ್ಲದಂತಾಗಿದೆ.

ಏಕೆ? ಪುಟ್ಟ ಬಾಲಕಿಯ ಸಾವು ಸುದ್ದಿಯಲ್ಲವೇ. ಏನು ಅರಿಯದ ಗಗನ್ ಶಿಕ್ಷಕನ ಹುಚ್ಚಾಟಕ್ಕೆ ಬಲಿಯಾಗಿದ್ದಾಳೆ. ಆಕೆಯ ಕುಟುಂಬ ಕಣ್ಣಿರು ಹರಿಸುತ್ತಿದ್ದು, ಇಡೀ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಮಶಾನ ಮೌನ ಆವರಿಸಿದೆ. ಈ ಸುದ್ದಿಗೂ ಮಹತ್ವ ನೀಡಬೇಕಿತ್ತಲ್ಲವೇ? ಇಂತಹ ಎಷ್ಟೋ ಸುದ್ದಿಗಳು ದಿನವು ಹೀಗೆ ಮಣ್ಣಾಗುತ್ತವೆ.

ಚಾರ್ಲಿನ್ ಚಾಪ್ಲಿನ್ ಆಣಿಮುತ್ತು

2010-11-17T06:26:00.000-08:00

* ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಯಾವುದು ಶಾಶ್ವತವಲ್ಲ, ನಮ್ಮಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಕೂಡ.

* ನಾವು ನಗು ಕಾಣದ ದಿನವೇ ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಅತಿ ದುಃಖದ ದಿನ.

* ನಾನು ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯಲು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತೇನೆ, ಏಕೆಂದರೆ ನನ್ನ ಕಣ್ಣಿರು ಯಾರಿಗೂ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.

ಜೀವನದ ರಹಸ್ಯ !

2010-11-16T05:32:00.000-08:00

ಜೀವನದ ಕೊನೆಯ ದಿನಗಳು ಅವು.

98 ವಯಸ್ಸಿನ ಅಜ್ಜಿ ಸಾವಿನ ಬಾಗಿಲು ತಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆಕೆಯ ಕೊನೆಯ ದಿನಗಳು ಸುಂದರವಾಗಿರಲಿ ಎಂಬುದೇ ಅವರ ಮನೆಯವರ ಆಶಯ. ಕುಟುಂಬ ಸದಸ್ಯರೆಲ್ಲ ಆಕೆಯ ಆರೈಕೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದರು. ಆದರೆ, ಹಾಲು, ಹಣ್ಣು, ಸಿಹಿ ಪದಾರ್ಥ ಏನು ನೀಡಿದರೂ ಅಜ್ಜಿಗೆ ಇಷ್ಟವಿರಲಿಲ್ಲ.

ಅಜ್ಜಿಯ ಹವ್ಯಾಸ ಅರಿತಿದ್ದ ಯುವತಿಯೊಬ್ಬಳು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿಟ್ಟಿದ್ದ ಮದ್ಯವನ್ನು ಬಿಸಿ ಹಾಲಿನೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿಸಿ ಅಜ್ಜಿಗೆ ನೀಡಿದಳು. ಮೊದ ಮೊದಲು ಬೇಡ ಅಂದ ಅಜ್ಜಿ, ತುಸು ಕುಡಿದು ಕೊನೆಗೆ ಪೂರ್ತಿ ಸೇವಿಸಿದಳು.

ಜೀವನದ ಕೊನೆಯ ದಿನಗಳು ಸುಂದರವಾದವು ಎಂಬುದು ಅಜ್ಜಿಯ ಕಂಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಕೊನೆಗೆ "ಜೀವನದ ರಹಸ್ಯವೊಂದನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳು" ಎಂದು ಯುವತಿ ಕೋರಿದಾಗ ಅಜ್ಜಿ ಹೇಳಿದಳು.

"ನಾನು ಕುಡಿದ ಹಾಲನ್ನು ಕೊಟ್ಟ ಹಸುವನ್ನು ಯಾರಿಗೂ ಮಾರಬೇಡ !"

ನನಸೇ ನೀ ಕನಸು ಏಕಾದೇ ?

2010-10-23T10:30:00.000-07:00

ಅಲ್ಲಿ ಅವಳು ಮತ್ತು ನಾನು...

ದಿಢೀರ್ ಬಂದ ಜೋರು ಮಳೆ. ಮಳೆ ನೀರಿಗೆ ನೆನೆಯದಂತೆ ನಿಲ್ಲಲು ಯಾವುದೇ ನೆರಳು ಕೂಡ ಇಲ್ಲ. ಇದ್ದಿದ್ದು ಒಂದೇ ಒಂದು ಛತ್ರಿ. ಅದಕ್ಕೊಂದು ಸಣ್ಣ ರಂಧ್ರ. ನೆತ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ತಟ ತಟ ಸೋರುತ್ತ ಬೀಳುವ ಮಳೆ ಹನಿ. ಆ ಛತ್ರಿಯ ಕೆಳಗೆ ನಾನು ಮತ್ತು ಅವಳು ಮಳೆ ನೀರಿಗೆ ಸಿಲುಕದಂತೆ ಮುದುಡಿ ನಿಲ್ಲಬೇಕು.

ಇದೇನು ಹಗಲು ಕನಸು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದಿರಾ? ಹೌದು, ಈಗ ಇದು ಕನಸೇ. ಬಹುಷ ಈ ಕನಸು ನನಸಾಗಬಾರದೆ ಎಂದು ಕನಿಷ್ಠ ಸಾವಿರ ಬಾರಿ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೂ ಒಂದು ಮಾತು ಹೇಳಾ. ಇದು ಬರೀ ಕನಸಲ್ಲ. ನನಸೇ ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕನಸು.

********

ಎಲ್ಲರೂ ಕನಸು ಕಾಣುತ್ತಾರೆ. ಅದು ನನಸು ಆಗಲೆಂದು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ, ದೇವರಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಿಜವಾಗಿ ನಡೆದ ಮಧುರ ಘಟನೆಯೊಂದು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ದಿನ ಕಳೆದಂತೆ ಅದು ನೆನಪು ಮಾತ್ರವಾಗಿ, ಕನಸಿನ ರೂಪ ಪಡೆಯುತ್ತದೆ. ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಆ ಕನಸು ಬೀಳುತ್ತದೆ. ಓ ದೇವರೇ, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಆ ಕನಸು ನನಸಾಗಬಾರದೆ ಎಂದು ಮನಸು ಬಹಳ ತುಡಿಯುತ್ತೆ, ನಲಗುತ್ತೆ, ಕೊನೆಗೆ ಅಳುತ್ತೆ.

ಪದೇಪದೇ ಕನಸು ಕಂಡು ಕಂಗಾಲಾಗುವ ಬದಲು ದಿಕ್ಕೆಟ್ಟು ಓಡಿ ಹೋಗಬೇಕು... ಅಲ್ಲಿ ಆ ಮಳೆ ಹುಡುಗಿ ಹುಡುಕಿ, ರಂಧ್ರದ ಛತ್ರಿ ಹಿಡಿದು ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನೆನೆಯೋಣ ಅನಿಸುತ್ತೆ.

********

ಅದು ಮಳೆಗಾಲ. ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸುಂದರ ತಾಣ, ಮಲೆನಾಡಿನ ವನಸಿರಿ ನೋಡುವ ಅಸೆ. ನನಗಿಷ್ಟವಾದ ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಹೋಗುವಾಸೆ. ನಾನೆಂದರೆ ಅವಳಿಗೆ ಬೆಟ್ಟದಷ್ಟು ಇಷ್ಟ. ಸರಿ ಯಾವುದಾದರೂ ಬೆಟ್ಟಕ್ಕೆ ಹೋಗೋಣ ಬಾರೆ ಅಂದಾಗ ಹೂಂ ಎಂದು ಮುದ್ದು ನಗೆ ಬೀರಿದಳು.

ಹೀಗೆ ಶುರುವಾಯ್ತು ನಮ್ಮ ಪರ್ವತಾರೋಹಣ. ಇಬ್ಬರೂ ಬೆಟ್ಟ ಏರಿ, ಗುಡ್ಡ ಸುತ್ತಿ, ಹಾಡಿ ಕುಣಿದಾಡಿದರೂ ಸುಸ್ತು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಸ್ವಚ್ಛಂದ ಹಕ್ಕಿಗಳಾಗಿ ಹಾರುವ ನಮ್ಮನು ನೋಡಿ ಮುಗಿಲು, ಭೂಮಿ ಒಂದಾದವು ಎನ್ನುವಷ್ಟು ಆಹ್ಲಾದಕರ ಪರಿಸರ.

ಮೇಘ ಮೇಳೈಸಿ ಬಂದಾಗ ನಾವು ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೆ ಬಂದಿದ್ದೆವು. ಬಿಸಿಲ ಜೊತೆ ಮೇಘಗಳು ಹನಿಯೊಡೆದಾಗ ಬಾನಗಲ ಕಾಮನಬಿಲ್ಲು ಮೂಡಿ ರಮ್ಯ ಚೈತ್ರ ಕಾಲ. ಇನ್ನೇನು ಮಳೆ ಹನಿ ಬಿರುಸಾದಾಗ ದಿಕ್ಕಾಪಾಲಾದ ನಾವು ಮರವೊಂದರ ಕೆಳಗೆ ನಿಲ್ಲುವದು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಯಿತು. ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನೆನೆಯುವ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದೆ ಎಂದು ನನ್ನವಳು ಬೈಯುವಳೋ ಎಂದು ಅವಳ ಮುಖ ನೋಡಿದರೆ, ಪಾಪ ನನ್ನ ಹುಡುಗ ನೆನೆಯುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಅವಳು ಮರಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೋವಿತ್ತು, ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮಮತೆ ಇತ್ತು.

ತನ್ನ ಪುಟಾಣಿ ಬ್ಯಾಗನಿಂದ ಪುಟ್ಟ ಛತ್ರಿ ತೆಗೆದು ಆಸರೆಯದಳು. ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ ಹೇಳಿದೆ. ಬೆಳದಿಂಗಳು ಮಲ್ಲಿಗೆ ಚೆಲ್ಲುವಷ್ಟು ಮುದ್ದಾಗಿ ನಕ್ಕಳು. ಅವಳಿಗೆ ನಾನು ಆಸರೆಯಾಗಿ, ನನಗೆ ಅವಳು ಆಸರೆಯಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದೆ ಬಂತು. ಉಹುಂ ಮಳೆ ನಿಲ್ಲುವ ಕರುಣೆ ತೋರಲಿಲ್ಲ.

ಈ ನಡುವೆ, ನನ್ನವಳ ಛತ್ರಿಯ ಚಾವಣಿಯಲ್ಲಿ ರಂಧ್ರ ಬಿದ್ದಿದ್ದರಿಂದ ಅದು ಹನಿಯಾಗಿ ತಟ ತಟ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ 'ಇದೊಳ್ಳೆ ಸಮಸ್ಯೆ ಆಯ್ತಲ್ಲ' ಎಂದು ಪೇಚಾಡಬೇಕಾಯಿತು. ಅದು ಅಷ್ಟಕ್ಕೇ ಸುಮ್ಮನಾಗದೆ ನೀರು ಝರಿಯಂತೆ ಹರಿಯತೊಡಗಿದಾಗ ನಾವಿಬ್ಬರು ಕಂಗಾಲು. ಇನ್ನು ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತರೆ ಬಲು ಕಷ್ಟ ಎಂದು ಹಾಗೆ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಮುಂದೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಬೇಕಾಯಿತು. ಬೆಟ್ಟ ದಾಟಿ ರಸ್ತೆ ತಲುಪಿದಾಗ ಬಹುತೇಕ ಮಜ್ಜನರಾಗಿದ್ದೆವು.

ಸಾಕಪ್ಪ ಸಾಕು, ಯಾವುದಾದರು ವಾಹನ ಸಿಕ್ಕರೆ ಊರು ತಲುಪಿದರೆ ಸಾಕೆಂಬ ಭಾವನೆ ಆಗಲೇ ಮೂಡಿತ್ತು. ಇಷ್ಟಾದರೂ ಮುಂಗಾರು ಮಳೆ ಹುಡುಗಿಯಂತೆ ನನ್ನವಳು ಹಕ್ಕಿಯಂತೆ ಹಾಡುತ್ತ, ರಸ್ತೆ ಮೇಲೆಯೇ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದರೇ ನನಗೆ ಚಳಿ ಅಮರಿ ಮೈಯೆಲ್ಲಾ ನಡುಕ.

"ಸಾಕು ಬಾರೆ, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮ ಪೂಜೆ ಮಾಡ್ತಾಳೆ ನಡಿ" ಎಂದಾಗ, ಹಲ್ಲುಗಿಂಜಿದ ನನ್ನವಳ ಮುಖ ನೋಡಿ ಒಳಗೊಳಗೇ ನಕ್ಕಿದ್ದು ಉಂಟು. ಕೊಂಚ ಮುಂದೆ ಸಾಗಿದೊಡನೆ ಕಾಣಿಸಿದೆ ಆಟೋಗೆ ಕೈ ಅಡ್ಡ ಹಾಕಿ ಊರು ತಲುಪಿ ಮನಸು ನಿರಾಳವಾದಾಗ ಮಳೆಯೂ ಶಾಂತವಾಗಿತ್ತು. 3 ಕಾಸಿನ ಮಳೆ ಅಂತಾ ನಾನು ಬೈದರೆ, ನಮ್ಮ ಪಿಕ್ನಿಕ್ ಹಾಳಾಯಿತು ಎಂದು ನನ್ನವಳಿಗೆ ಬೇಸರ.

ಬೆಳಗ್ಗೆ ಸರ್...ಸರ್...ಸರ್... ಎಂಬ ಸದ್ದಿನೊಂದಿಗೆ ಮುಗಿನ ಗೊನ್ನೆ ಸುರಿಸುತ್ತ ಬಂದ ನನ್ನ ಮಳೆ ಹುಡುಗಿಯ ನೋಡಿದಾಗಲೇ ನನಗೆ ಅರಿವಾಗಿದ್ದು ಅವಳಿಗೆ ಶೀತವಾಗಿತ್ತು. ಮುಖ ಕೆಂಪಗಾಗಿಸಿ, "ಕೋತಿ, ನಿನ್ನೆ ಅಮ್ಮ ಎಷ್ಟು ಬೈದರು ಗೊತ್ತಾ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಕ್ಷಗಾನ ನಡೆಯಿತು. ಜತೆಗೆ ಈ ಹಾಳಾದ್ದ ಶೀತ ಬೇರೆ" ಎಂದು ಮಸಾಲೆ ಹಾಕಿ ಕುಕ್ಕಿದ್ದಳು.

---------

ಇದಾದ ಮೇಲೆ ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಮತ್ತೆ ಆ ಬೆಟ್ಟಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು. ಅದೇ ಹಳೆ ತೂತು ಬಿದ್ದ ಛತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನೆನೆಯಬೇಕು ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದರೂ ಅದು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಬಹುಶ ಅದು ನನ್ನ ಸುಂದರ ದಿನ. ಕಾಣದ ಕನಸು ಅಂದು ನನಸಾಗಿತ್ತು. ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಆ ಕನಸನ್ನು ಇಂದಿಗೂ ಕಾಣುತ್ತೇನೆ. ಮುಂದೆಯೂ ಕಾಣುತ್ತೇನೆ.

ಬೂದಿಯಾದ ನೆನಪು...

2010-09-18T06:25:00.000-07:00

ಅವತ್ತು ಆಫೀಸ್ ಗೆ ರಜಾ.

ಸುಮ್ನೆ ಒಬ್ಬನೇ ಬೇಜಾರಾಗಿತ್ತು. ಒಂಟಿ (!) ಜೀವನ ಬಲು ಬೇಸರ. ಹೊರಗೆ ಮಳೆ, ಸುತ್ತೋಕೆ ಆಗದೆ, ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಕುಡೋಕೆ ಆಗದೆ ಚಡಪಡಿಕೆ. ಬೆಳಗ್ಗೆ ಮಾಡಿದ್ದ ಟೀ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಬಿಸಿ ಮಾಡಿ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಇಳಿಸುತ್ತಾ, ಬಿಸಿ ಹೊಗೆ ಉಗುಳುತ್ತಾ ಮನೆಯೆಲ್ಲ ಮಂಜು ದಟ್ಟಿಸಿತ್ತು. ಟಿವಿ ರಿಮೋಟ್ ಒತ್ತಿ ಒಂದರ ನಂತರ ಮತ್ತೊಂದು ಚಾನೆಲ್ ಬದಲಿಸಿದರೂ 'ಛೆ ಒಳ್ಳೆ ಪ್ರೋಗ್ರಾಮ್ ಇಲ್ವಲ್ಲ' ಎಂದು ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ ಸಾಕಾಯ್ತು.

ಬೆಳಗ್ಗೆಯಿಂದ ತೆಪ್ಪಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಮೊಬೈಲ್ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂಗೆ ಕಿರುಚಿ ಕೊಂಡಾಗ ಎತ್ತಿ ಕಿವಿ ಕೊಟ್ಟೆ.

'ನೀನು ಬ್ಲಾಗ್ ನಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದ ಲೆಟರ್ ಡಿಲೀಟ್ ಮಾಡು. ನಂಗೆ ಇಷ್ಟ ಆಗ್ಲಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟೇ...'

ಫೋನ್ ಮಾಡಿದಾಕೆ ತುಸು ಖಾರವಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದು. ಏನು ಹೇಳಬೇಕೋ ಗೊತ್ತಾಗ್ಲಿಲ್ಲ. ಸರಿ ಆಯಿತು ಅಂದೆ. ಆ ಕಡೆ ಫೋನ್ ಕುಕ್ಕಿದ ಶಬ್ದ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕೇಳಿಸಿತು.

ಒಂದು ಪತ್ರ ಇಷ್ಟೊಂದು ಪ್ರಭಾವ ಬಿರಿತ್ತಾ. ಅಷ್ಟೊಂದು ಕಿರಿ ಕಿರಿ ನೀಡಿತ್ತೇನೋ.. ಹೋಗಲಿ ಬಿಡು ಡಿಲೀಟ್ ಮಾಡಿದರಾಯ್ತು ಎಂದು ಮತ್ತೆ ಹೊಗೆ ತುಂಬಿಸಲು ಅಣಿಯಾದೆ. ಎನೇನೋ ನೆನಪಾಯ್ತು.

'ಛೀ... ಇದೇನು ಕೆಟ್ಟ ಚಟ. ನಂಗೆ ಸ್ವಲ್ಪನೂ ಇಷ್ಟಾ ಆಗೋಲ್ಲ. ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡು ಅಂತ ಎಷ್ಟು ಸಲ ಹೇಳೋದು. ನೀ ಹೀಗೆ ಮಾಡ್ತಿದ್ದಾರೆ ಮುಂದೆ ಸರಿ ಆಗೋಲ್ಲ. ತಿಳಿತಾ...'

ಹುಂ ಗುಟ್ಟಿದ್ದೆ.

ಹುಂ ಅಲ್ಲ ಆನೆ ಮಾಡು ಅಂದಾಗ, ಅದಕ್ಕೂ ಹುಂ ಅಂದೆ. ನಾನು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳ್ತಿದ್ದೇನೆ ಅನ್ನೋದು ಅವಳಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೂ ಅಧಿಕಾರ ಚಲಾಯಿಸಿ ನನಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಮಾತು ಹೇಳಿದ್ದಳು.

ಒಂದು ಸಾರಿ ಆಫೀಸ್ ಹತ್ತಿರದ ಹೋಟೆಲನಲ್ಲಿ ಹೊಗೆ ಬಿಡುತ್ತ ಕುಳಿತಿದ್ದನ್ನ ನೋಡಿ ಗಲ್ಲ ಉಬ್ಬಿಸಿದ್ದಳು. 2 ದಿನ ಮಾತು ಬಂದ್. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಹುಸಿ ಕೋಪ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಅವಳು ಆಗ ಸ್ವಲ್ಪ ಸೀರಿಯಸ್ ಆಗಿದ್ದು ನಂಗೆ ಭಯ ಮೂಡಿಸಿತ್ತು. ಹೇಗೋ ದಮ್ಮಯ್ಯ ಅಂದು ಅವಳನ್ನು ಪುಸಲಾಯಿಸಿ, ಹೊರಗೆ ಬಂದು ಮತ್ತೆ ದಂ ಎಳೆದಿದ್ದೆ. ಪಾಪ ಅವಳಿಗೆ ಮೋಸ ಮಾಡಿದೆನೋ ಅಂತ ಅನಿಸಿದ್ದಿಲ್ಲ.

ಮತ್ತೆ ಅವಳ ಮುಂದೆ ಬಂದಾಗ ನನ್ನ ಸು'ವಾಸನೆ' ಬರಬಾರದೆಂದು ಸುವಾಸನೆಯ ಸೋಪು, ಘಮ್ಮೆನ್ನುವ ಸೆಂಟು ಹಾಕಿದ್ದು ಉಂಟು. ಹಾಗೆ ಸುವಾಸನೆ ಹಿರಿ ಹೂವಿನಂತೆ ಅರಳುತ್ತಿದ್ದ ಅವಳು, 'ಸೆಂಟು ಒಳ್ಳೇದಿದೆ ಕಣೋ' ಅಂತು ಕಣ್ಣು ಮಿಟಿಕಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಹೋಗುವಾಗ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿ 'ಕೋತಿ' ಅಂತ ಬೈಯೋದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಮರೆಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಮುಂಗುರುಳು ಸವರಿ ತಿರುಗಿ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಅವಳ ಮುಖದ ಮುದ್ದು ನಗು ಕಣ್ಮುಂದೆ ಉಳಿಯುತ್ತಿತ್ತು.

ಕೈ ಬೆರಳು ಸುಟ್ಟ ಅನುಭವವಾಗಿ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡೆ. ಅವಳ ನೆನಪಲ್ಲಿ ಬೂದಿಯಾಗಿದ್ದೆ. ಈಗಲೂ ಅವಳು ಜತೆ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಈ ಚಟ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆನೇನೋ....

ಕೈಲ್ಲಿದ್ದನ್ನು ಬಿಸಾಕಿ ಮನೆ ಹೊರಗೆ ಮಳೆಗೆ ಮುಖ ಒಡ್ಡಿದಾಗ ಹನಿಯಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಕರಗಿ ಹೋದಂತಾಯಿತು.

ಯಾರಿಗುಂಟು ಯಾರಿಗಿಲ್ಲ...

2010-05-18T05:16:00.000-07:00

ಯಾರಿಗುಂಟು ಯಾರಿಗಿಲ್ಲ...

ಕಾಟು-ಗೀಟು

2009-05-27T08:25:00.000-07:00

ಅಂತರ್ಜಾಲದಲ್ಲಿ ತೇಲಿ ಬಂದ ಈ ವ್ಯಂಗ್ಯ ಚಿತ್ರ ರೇಖೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಜೀವನದ ಜೋಕಾಲಿ ತೋರ್ಪಡಿಸಿದೆ. ಮಾರುದ್ದದ ಕಥೆ ಗೀಚುವ ಅಗತ್ಯವನ್ನೇ ಕಿತ್ತು ಹಾಕಿರುವ ಈ ಚಿತ್ರ ರಚಿಸಿದ ವ್ಯಂಗ್ಯಚಿತ್ರಕಾರನ ಬಗ್ಗೆ ಮಾಹಿತಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸಿದ್ದೇನೆ.

Common Man ಕ್ರಾಂತಿಯಾದೀತು ಎಚ್ಚರಿಕೆ

2008-10-18T05:08:00.000-07:00

"ನಿಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಜಿರಳೆ ಬಂದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಆಹಾರ ಕೊಟ್ಟು ಸಾಕುತ್ತೀರಾ? ಅಥವಾ ಸಾಯಿಸ್ತೀರಾ?"...
ಪೊಲೀಸ್ ಕಮಿಷನರ್ ಉತ್ತರಿಸುವ ಮೊದಲೇ, ಜಿರಳೆಗಳು ಸಾಯಲೇಬೇಕು ಎಂದು ಆತ ಘರ್ಜಿಸುತ್ತಾನೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಆತ A Stupid Common Man.

ಮೊನ್ನೆ 'A WEDNESDAY' ಹಿಂದಿ ಚಿತ್ರ ನೋಡಿದೆ. ನೋಡಲೇಬೇಕಾದ ಚಿತ್ರ. ಜನಸಾಮಾನ್ಯನ ಅಂತಃಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಬಡಿದೆಬ್ಬಿಸುವ ಚಿತ್ರ. ನಮಗೆ ಯಾವುದೇ ಶಕ್ತಿ, ಅಧಿಕಾರವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಕೈಚೆಲ್ಲಿ ಕೂರುವ ಸಾಮಾನ್ಯನಿಗೆ ಆತನ ದಿವ್ಯ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತದೆ.

ಒಂದೇ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ, ರೈಲುಗಳಲ್ಲಿ ಬಾಂಬ್ ಇಟ್ಟು ನೂರಾರು ಅಮಾಯಕರನ್ನು ಬಲಿತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ದುಷ್ಟ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಸರ್ವನಾಶ ಮಾಡುವ ಓರ್ವ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯನ ಏಕಾಂಗಿ ಹೋರಾಟವೇ 'A WEDNESDAY'. ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬ (ದೇಶ) ಗಲೀಜಾಗಿದೆ. ನಾವೇ, ಪೊರಕೆ ಹಿಡಿದು ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸಬೇಕು ಎಂಬುದೊಂದೇ ಸಾರ.

ಯಾವುದೇ ತಂತ್ರಜ್ಞ, ವಿದ್ವಾಂಸ, ಮುತ್ಸದ್ಧಿ ಕೂಡ ಸಾಮಾನ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯೇ. ಜನರಿಂದ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಗಣ್ಯರ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿರುತ್ತಾನೆ. ಅದೇ ರೀತಿ, ಓರ್ವ ವಿದ್ವಾಂಸ ಇಂದು ಜನಸಾಮಾನ್ಯನಾಗಿರಬಹುದು. ಆತನಲ್ಲೂ ಬುದ್ಧಿ, ಶಕ್ತಿ ಎಲ್ಲವೂ ಇದೆ. ಗಣ್ಯರೆನಿಸಿಕೊಂಡವರಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಿಗಿದೆ. ಎಲ್ಲವೂ ಒಟ್ಟುಗೂಡಿದರೇ ಕ್ರಾಂತಿಗೆ ನಾಂದಿ.

ಈ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯನೋರ್ವ ತನ್ನ ಬುದ್ಧಿ ಚತುರತೆಯಿಂದ ನೂರಾರು ಜನರನ್ನು ಬಲಿತೆಗೆದುಕೊಂಡ ಉಗ್ರರನ್ನು ಯಮಪುರಿಗೆ ಅಟ್ಟುತ್ತಾನೆ. ಅಮಾಯಕನ ಸಾವಿನ ಆಕ್ರಂಧನ ನೋಡಿ ಕೇಕೆ ಹಾಕುವ ದುಷ್ಟರಿಗೆ ಮರಣದಂಡನೆ ಶಿಕ್ಷೆ ನೀಡುತ್ತಾನೆ. ಯಾವುದೇ ಹಾಡು, ಕುಣಿತ, ತಮಾಷೆಗಳಿಲ್ಲದ ಚಿತ್ರ ಕೇವಲ ಒಂದುವರೆ ಗಂಟೆಯಲ್ಲಿ ಸಮಾಜದ ಎಲ್ಲ ಮುಖಗಳನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.

ನಾವು A Stupid Common Man ಆದ್ರೆ: ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಆಗಲೇಬೇಕು ಅನಿಸುತ್ತೆ. ಇಂದಿನ ಭ್ರಷ್ಟ ರಾಜಕೀಯ, ದುಷ್ಟ ಆಡಳಿತ, ಲಂಚಗುಳಿತನ, ಮೋಸದ ರಂಗೋಲಿ ಕೆಳಗೇ ತೂರುವ ಖದೀಮರು, ಅನಿಷ್ಟ ಪದ್ಥತಿ. ಛೇ, ಇನ್ನೂ ಎಷ್ಟು ದಿನ ಸಹಿಸ್ಕೋಬೇಕು. ಅಡ್ಜಸ್ಟ್ ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ಸಾಕಾಗಿದೆ.

ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಹದಗೆಟ್ಟು ಗಬ್ಬುನಾರುತ್ತಿದೆ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ದೊಡ್ಡ ಉದಾಹರಣೆ ಬೇಕಿಲ್ಲ. ಚಿಲ್ಲರೆ ಹಣಕ್ಕಾಗಿ ವಂಚಿಸುವ ಕೆಲ ಬಸ್ ಕಂಡಕ್ಟರ್, ಪೊಲೀಸ್, ಸರಕಾರಿ ಕಚೇರಿಗಳಲ್ಲಿನ ಲಂಚುಗಳಿತನ, ಹೆಜ್ಜೆ ಹೆಜ್ಜೆಗೂ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ತುಂಬಿ ತುಳುಕುತ್ತಿದೆ. ಇನ್ನೂ ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೇ ನುಂಗುವ ತಿಮಿಂಗಲುಗಳ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಲು ಸಾಧ್ಯವೆ.

ಆದರೆ ಸಾಮಾನ್ಯನ ಸಹನೆಗೂ ಮಿತಿಯಿದೆ. ಸಹನೆ ಮೀರಿದರೇ ಆತನನ್ನು ತಡೆಯುವವರಿಲ್ಲ. ಕ್ರಾಂತಿಯಾದೀತು ಎಚ್ಚರಿಕೆ. ಏಕೆಂದರೆ, ಮನೆಗೆ ಜಿರಳೆ ಬಂದರೆ ಸಾಯಿಸಬೇಕೇ ಹೊರತು ಸಾಕುವುದಿಲ್ಲ.

ಕನಸು ಕದ್ದ ಹುಡುಗಿ

2008-09-29T10:41:00.000-07:00

Hi ಕೋತಿ,
ಏನು ಕೋತಿ ಅಂದದ್ದಕ್ಕೆ ಬೇಜರಾಯಿತಾ. ಆದ್ರೂ ನೀನು ಕೋತಿನೇ ಕಣೋ. ನೀ ಮಾಡುವ ಚೇಷ್ಟೆ, ನಿನ್ನ ತುಂಟಾಟ ಯಾವ ಕೋತಿಗೂ ಕಡಿಮೆಯಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಕೋತಿ ಅಂದೆ. ಹೌದು ತಾನೆ. ಆದರೂ ನೀನಂದ್ರೆ ನಂಗೀಷ್ಟ ಕಣೋ.

ಸುಮ್ಮನೆ ಸುಮ್ಮನೆ
ಇದ್ದರೂ ಸುಮ್ಮನೆ
ಪ್ರಾಣ ತಿಂತಾನೇ
ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ಗೆಲ್ತಾನೆ...

ಯಾಕೋ ಹೀಗೆ ಸತಾಯಿಸ್ತಿಯಾ. ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಕ್ಕೂ ಬಿಡಲ್ಲ, ಊಟ ಮಾಡಕ್ಕೂ ಆಗಲ್ಲ, ನಿಜಕ್ಕೂ ಕೂರಕ್ಕೂ ಆಗಲ್ಲ. ಏನೋ ಮೋಡಿ ಮಾಡಿದೆ ನೀನು. ನನ್ನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕೆಲಸದಲ್ಲೂ ನಿನ್ನ ಕಾಣ್ತೀನಿ. ನೀನು ನನ್ನ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ನಗ್ತಾ ನಿಂತಿರ್ತಿಯ, ಕಣ್ಣು ಹೊಡಿತೀಯ, ಕಣ್ಣಲ್ಲೇ ಮುದ್ದಾಡ್ತಿಯಾ.

ನಿನ್ನ ನೆನಪು ಇಲ್ಲದ ದಿನಗಳೇ ಇಲ್ಲ ಕಣೋ. ನನ್ನ ಉಸಿರು ಯಾವತ್ತು ನಿಲ್ಲುತ್ತೋ ಅವತ್ತೇ ನಿನ್ನ ನೆನಪನ್ನು ನನ್ನ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸ್ತೀನಿ. ನೀನಿಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ ನಾನಿಲ್ಲ ಕಣೋ.

ಯಾಕೊ ಬಂದೆ. ನಾನು ಹಾಯಾಗಿದ್ದೆ. ಸ್ವಚ್ಛಂದ ಬಾನಿನಲ್ಲಿ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಹಾರಾಡೋ ಪುಟ್ಟ ಹಕ್ಕಿ ತರ. ನೀ ಪ್ರೀತಿಯ ಬಂಧನದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬಂಧಿಸಿಬಿಟ್ಟೆ. ಆದ್ರೆ ಆ ಬಂಧನ ಇಷ್ಟೊಂದು ಸಂತೋಷ ಕೊಡುತ್ತೆ ಅಂತಾ ಅಂದ್ಕೊಂಡೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನ ಎದುರು ನಿಂತಾಗಲೆಲ್ಲ ನನ್ನ ಮೈಯೆಲ್ಲ ರೋಮಾಂಚನವಾದಂತಾಗುತ್ತೆ. ಕೈಯಲ್ಲಿ ನಡುಕ ಬಂದು ಹೇಳಬೇಕೆಂದಿದ್ದ ಮಾತುಗಳು ಉಡುಗಿಹೋಗುತ್ತೆ. ಏನೇನೋ ನೂರಾರು ಕನಸುಗಳು, ಹೇಳಲಾಗದ ಆಸೆಗಳು. ಏನು ಅಂತಾ ಹೇಳಲಾ...

ಬಚ್ಚಿಕೋ ನಿನ್ನಲಿ ನಿನ್ನೆದೆ ಗೂಡಲಿ
ಗುಬ್ಬಿಯ ಹಾಗೆ ನಾ ಇರುವೆನು ನಿನ್ನಲಿ
ಅಪ್ಪಿಕೋ ನಿನ್ನಲಿ ನಿನ್ನೆದೆ ಚಿಪ್ಪಲಿ
ಸ್ವಾತಿಯ ಮುತ್ತಿನ ಹಾಗೆಯೇ ನಿನ್ನಲಿ...
ಎಂದೆಂದೂ ನೀ ನನ್ನ ಜೊತೆಯೇ ಇರ್ತಿಯಾ ಅಲ್ವ...

ಸಂಜೆಯ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಸಮುದ್ರದ ತೀರದಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯನ ಕಿರಣವು ಆಗಸವನ್ನು ಸುಂದರವಾದ ಬಣ್ಣಗಳಿಂದ ಕೆಂಪೇರಿಸುತ್ತೆ. ನೋಡು, ಆ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ನೋಡುತ್ತ ನಾನು ನೀನು ಮೈ ಮರೆಯಬೇಕು. ತಂಪಾದ ತಂಗಾಳಿಯನ್ನು ಸವಿಯುತ್ತಾ ನೀರಿನ ಅಲೆಗಳ ಮೇಲೆ ನೀನು ನಾನು ಜೊತೆ ಜೊತೆಯಲಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಬೇಕು. ನಿನ್ನ ಎದೆ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಮುಖ ಇರಿಸಿ ಜಗತ್ತನ್ನೇ ನಾನು ಮರೀಬೇಕು. ನಿನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಮಲಗಿ ಸಣ್ಣ ಮಗುವಾಗಬೇಕು. ಇನ್ನೂ ಏನೇನೋ ಆಸೆ ಕಣೋ.

ನಾನು ನೀನು ಜೊತೆ ಸೇರಿ ನಮ್ಮದೇ ಆದ ಪ್ರೀತಿಯ ಗೂಡನ್ನು ಪುಟ್ಟದಾಗಿ ಕಟ್ಟಿ ಅಲ್ಲೇ ಸಂತೋಷವಾಗಿ ಕಳೆಯಬೇಕು. ನಿನ್ನ ನಾನು, ನನ್ನ ನೀನು ತುಂಬಾ ತುಂಬಾನೇ ಪ್ರೀತಿಸಬೇಕು. ಏನು, ಹುಚ್ಚಿ ತರ ಬರೀತಿದಾಳೆ ಅಂತ ಅಂದ್ಕೊತೀಯಾ. ಹೌದು ಕಣೋ ನಾನು ಹುಚ್ಚಿನೇ. ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಲಿ ನಾನು ಹುಚ್ಚಿ.
ಹೇಳು ನನ್ನ ಜೊತೆ ಇರ್ತಿಯಾ ಅಲ್ವ....

ನಿನ್ನವಳು

ಪ್ಲೀಸ್...ಸಾಕು

2008-09-14T01:40:00.001-07:00

ಬೆಳಗ್ಗೆ ಪೇಪರ್ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಸರಣಿ ಸ್ಫೋಟ, 30 ಸಾವು. ಇದೇನು ಮಹಾ!. ದೇಶದ ಹಣದುಬ್ಬರ ಏರಿಳಿಯುವಂತೆ ಇದೂ ಸಾಮಾನ್ಯ ಸಂಗತಿ. ಇಂತಹ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರಿಂದ ವ್ಯಕ್ತವಾದರೆ ಅಚ್ಚರಿಯೇನಲ್ಲ.

ಬೆಳಗ್ಗಿನ ಓಡಾಟ, ಬಸ್ಸು, ಟ್ರಾಫಿಕ್ಕು, ಆಫೀಸ್, ಮತ್ತೆ ಬಸ್ಸು, ಟ್ರಾಫಿಕ್ಕು, ಕಿರಿಕ್ಕು... ಇವುಗಳ ನಡುವೆ ಬಾಂಬ್ ಸ್ಫೋಟ, ರಕ್ತಪಾತ. ಪರವಾಗಿಲ್ಲ. ನಾವು ಅಡ್ಜಸ್ಟ್ ಮಾಡ್ಕೋತೀವಿ. ಏಕೆಂದರೆ ನಾವು ಇರೋದು ಅದಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲವೇ.

ಮೊನ್ನೆಯಷ್ಟೇ ನಾವೆಲ್ಲ ನಡೆದಾಡುವ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಫುಟ್ ಪಾತ್ ನಲ್ಲಿ ಸ್ಫೋಟಗಳಾದವು. ಒಂದಲ್ಲ, ಎರಡಲ್ಲ ಒಂಭತ್ತು ಸ್ಫೋಟ. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸರ್ಕಾರ ಮತ್ತು ಪೊಲೀಸನವರು, "ಮಲಗಿದ ಹುಲಿಯನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಿದ್ದೀರಿ, ನಿಮ್ಮ ಸಾವನ್ನು ನೀವೇ ಆಹ್ವಾನಿಸಿದ್ದೀರಿ" ಎಂಬಂತೆ ಅಬ್ಬರಿಸಿದರು. ಬೆನ್ನಲ್ಲೇ, ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ದಾಳಿ, ಶಂಕಿತರ ಬಂಧನ, ಪಿತೂರಿ, ಖಂಡನೆ, ಸಂತ್ರಸ್ತರಿಗೆ ಪುಡಿಗಾಸು... ಹೀಗೇ ವಿಧವಿಧ ಹೆಡ್ಡಿಂಗ್್ಗಳು ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ರಾರಾಜಿಸಿದವು. ಇದರೊಂದಿಗೆ, ಆರೋಪ-ಪ್ರತ್ಯಾರೋಪಗಳು ಯಥೇಚ್ಛೆವಾಗಿಯೂ ಹರಿದುಬಂದವು. ಆಮೇಲೆ...ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಗಲಾಟೆ ನಡುವೆ ಬಾಂಬ್ ಸದ್ದು ಕೇಳಲೇ ಇಲ್ಲ.

ಆದರೆ ಇದರಿಂದ ಲಾಭ ಆಗಿದ್ದಾದ್ದರೂ ಯಾರಿಗೆ? ಬಾಂಬ್ ಸ್ಫೋಟ ಮಾಡಿದವರು ‘ಜಿಹಾದ್' ಅಥವಾ ಸೇಡು ಅಂತಾರೆ. ಆಮೇಲೆ ಯಾವುದೋ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಅಡುಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಅವರ ಮಹಾನ್ ಸಾಧನೆ (!) ಮುಗಿಯಿತು. ಅವರನ್ನು ಹಿಡಿಯಲಾಗದ ಪೊಲೀಸರು ಪತ್ರಿಕೆಗಳ ಮುಂದಷ್ಟೇ ಅಬ್ಬರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲ ದಿನಗಳ ನಂತರ ಬಿಸಿ ಆರಿದ ಮೇಲೆ ಬಾಂಬ್ ಮಾತೇ ಇಲ್ಲ. ಇನ್ನೂ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಇದನ್ನೇ ಯದ್ವಾತದ್ವಾ ಎಳೆದಾಡಿ ತಮ್ಮ ಓಟ್ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಹೋಗಲೀ ಬಿಡಿ ಅದೆಲ್ಲ ಅವರ ಸ್ವಹಿತಾಸಕ್ತಿ.

ಆದರೆ, ಬಲಿಯಾದವನು ಬಡಪಾಯಿ ಪ್ರಜೆ ಮಾತ್ರ. ಸಾವಿನ ಮನೆ ತಲುಪುವವನು ಜನಸಾಮಾನ್ಯ. ಬೀದಿಗೆ ಬರುವುದು ಆತನ ಕುಟುಂಬ. ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡುವುದು ಬಡವನ ಮಕ್ಕಳು... ಆಮೇಲೆ ಈ ಸತ್ತವ, ಆತನ ಕುಟುಂಬ ಎಲ್ಲೋ ನಶಿಸಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಕೇಳುವವರು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ.

ಆದರೆ, ಬೇರೆಲ್ಲವೂ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಜನಜೀವನ ಸಾಮಾನ್ಯ, ಸರ್ಕಾರದ ಕುರ್ಚಿ ಭದ್ರ, ಎಂದಿನಂತೆ ಟ್ರಾಫಿಕ್, ಯಾಂತ್ರಿಕ ಜೀವನ... ಮುಂದೇನು? ಮತ್ತೆ ಸರಣಿ ಸ್ಫೋಟ!

ಹೌದು. ಈಗ ಆಗಿದ್ದು ಇದೇ. ಬೆಂಗಳೂರು, ಅಹ್ಮದಾಬಾದ್ ಇದೀಗ ದೆಹಲಿ.....ಮುಂದೆ? ಇದಕೆಲ್ಲ ಅಂತ್ಯ ಯಾವಾಗ? ನಾವು ನಿರಮ್ಮಳವಾಗಿ ಬದುಕುವುದು ಯಾವಾಗ? ಸೇಡು ಯಾವಾಗ ಮುಗಿಯುತ್ತೆ? ಬಡವರ ರಕ್ತ ಬೀದಿಪಾಲಾಗುವುದು ನಿಲ್ಲುವುದ್ಯಾವಾಗ?

ಗರ್ಭ

2008-08-27T12:55:00.001-07:00

ಅದೊಂದು ಪುಟ್ಟ ಬಸ್ ಸ್ಟಾಪ್. ಆ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತ ಹುಡುಗ, ತುದಿಯಂಚಿನ ಹುಡುಗಿಯನ್ನೊಮ್ಮೆ ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡಿದ. ಅವಳು ಅಷ್ಟೇ ಎದೆಗೆ ಪುಸ್ತಕಗಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಮುಂಗುರುಳ ಸವರುತ್ತ ಅವನ್ನೊಮ್ಮೆ ನೋಡಿದಳು. ಎರಡು ಕಣ್ಣುಗಳು ಪಿಸುಮಾತಾಡಿ ಸುಮ್ಮನಾದವು.

ಇನ್ನೇನು ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಬೇಕೆನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಬರ್ರೇಂದು ಬಂದ ಬಸ್ಸು ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತೋಯ್ದು ಮುಂದೆ ಸಾಗಿತು. ಹುಡುಗ ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತಿದ್ದ.

ಮರುದಿನವೂ ಇದೇ ಸ್ಥಿತಿ. ಕಣ್ಣೋಟ, ಮುಂಗುರುಳ ಸರಿದಾಟ, ಕೊನೆಗೆ ಕಾಲಲ್ಲಿ ರಂಗೋಲಿ ಬಿಡಿಸುವ ಹುಡುಗಿ ಬಸ್ಸೇರಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ ಹುಡುಗ ಮನೆ ದಾರಿ ಸವಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಹೀಗೇ ದಿನಗಳು, ವಾರಗಳು ಕಳೆದರೂ ಇಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಕಣ್ಣೋಟ ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ನಿಟ್ಟುಸಿರೇ ಸದ್ದಾಯಿತು.

ಒಂದು ದಿನ ಬಸ್ ಸ್ಟಾಪ್ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಕುತಿದ್ದ ಹುಡುಗ, ತನ್ನ ಮುಂಗುರುಳ ಬಾಲೆಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ. ಅದೇಕೋ ಅವಳಿಂದು ಕಾಣದಾದಾಗ ಕಂಗಾಲಾದ. ಕೆಲ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಬಂದ ಹುಡುಗಿ ನೇರವಾಗಿ ಹುಡುಗನ ಮುಂದೆ ಹಾಜರಾದಳು.

ದಂಗಾದ ಹುಡುಗ ಎದ್ದು ನಿಂತ. ಇದೇ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಅವಳ ಮುಖವನ್ನು ಸಮೀಪದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಆತನಿಗೆ ಮಾತೇ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಇಷ್ಟು ದಿನ ಮೌನದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಹುಡುಗಿ ತಾನೇ ಮಾತು ಆರಂಭಿಸಿ, "ಏ ಹುಡುಗಾ, ನಾನೀಗ ಗರ್ಭೀಣಿ. ಅದಕ್ಕೆ ನೀನೇ ಕಾರಣ" ಎಂದಳು.

ಮೊದಲೇ ದಂಗಾಗಿದ್ದ ಹುಡುಗ ಈಗ ಸಂಪೂರ್ಣ ಹೆದರಿದ. "ನಾನೇನು ಮಾಡಿದೆ. ನಿಜವೆಂದರೆ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ನಿನ್ನನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸಿಲ್ಲ" ಎಂದು ಬೆದರಿದ ಕಂಗಳಿಂದ ಹೇಳಿದ.

ಆತನ ಕೈಹಿಡಿದ ಹುಡುಗಿ, ಅವನ ಕಿವಿ ಬಳಿ ಬಂದು ಮೆದುವಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು. "ಹುಡುಗಾ, ನಾನೀಗ ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಗರ್ಭೀಣಿ..."

(ರಶೀದ್ ಅವರ ಸಂಕಲನದಿಂದ)

ಪಾರ್ಟಿ ಕೊಟ್ಟು ಡಾಕ್ಟರ್ ಆದ...

2008-08-20T09:27:00.000-07:00

ಮೊನ್ನೆ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಗ ಧೋ ಅಂತಾ ಮಳೆ. ಅಪರೂಪಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಊರಿಗೆ ಹೋದ್ರೂ ಹೊರಗೆ ಹೋಗದಂತ ಸ್ಥಿತಿ. ಎರಡು ದಿನ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಹೋಗದಂತೆ ಮಳೆ ಕಟ್ಟಿಹಾಕಿತ್ತು. ಹಾಗೇ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಚ್ಚಗೆ ಕುಳಿತು ಆಗೊಮ್ಮೆ ಈಗೊಮ್ಮೆ ಆಡುಗೆ ಮನೆ ಇಣುಕಿ ಬಿಸಿ ಟೀ ಚಪ್ಪರಿಸಿ ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ಚಾನೆಲ್ ಸುತ್ತುವರಿಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ಇನ್ನೇನು ಸಂಜೆ ಆಗಿತ್ತು ಮನೆಗೆ ಅಕ್ಕನ ಕುಟುಂಬದ ಮೆರವಣಿಗೆ ಬಂತು.

ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ನೆನೆದು ಬಂದಿದ್ದ ಅವರು ಊಟ ಮಾಡಿ ಇನ್ನೇನು ಮಲಗಬೇಕು ಎನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮುದ್ದಿನ ಹುಡುಗಿಗೆ ವಿಪರೀತ ಜ್ವರ, ನೆಗಡಿ. ಜ್ವರದಿಂದ ನನ್ನ ಹುಡುಗಿ ಮೆತ್ತಾಗಿಗಿದ್ಲು. ಹಣೆ ಮುಟ್ಟಿ ನೋಡಿದೆ ಬೆಂಕಿಯಾಗಿತ್ತು. ಮನಸ್ಸು ಮುದುಡಿದಂತಾಯಿತು. ಇನ್ನೂ 4 ವರ್ಷದ ಮಗುವಲ್ವಾ ಪ್ರೀತಿ ತುಂಬಿ ಬಂತು. ಆದರೆ, ರಾತ್ರಿ 11 ಗಂಟೆಗೆ ಯಾವ ಅಂಗಡಿ, ಆಸ್ಪತ್ರೆ ತೆರೆದಿರುತ್ತೆ ಅಂತಾ ಯೋಚಿಸ್ತಿದ್ದೆ.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನೆನಪಾದವನು ನನ್ನ ಗೆಳೆಯ, ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯ, ಡಾ.ಮರೆಪ್ಪ. ಕೂಡಲೇ ಮೊಬೈಲು ಕಿವುಚಿ ಅವನಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದೆ. ಇನ್ನೂ ತನ್ನ ಕ್ಲಿನಿಕ್‌ನಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದ ಡಾಕ್ಟರ್‌ಗೆ ಮಗುವಿನ ಅನಾರೋಗ್ಯದ ಕುರಿತು ಹೇಳಿದೆ. ಐದೇ ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಬರ್ತೀನಿ ಅಂತಾ ಫೋನಿಟ್ಟ. ಮನೆಯವರಿಗೆ ವಿಷಯ ತಿಳಿಸಿ ನನ್ನ ಕೋಣೆಗೆ ಬಂದಾಗ ಗೆಳೆಯರ ಬಳಗದಲ್ಲಿಯೇ ವಿಶೇಷವೆನಿಸಿದ್ದ ಮರೆಪ್ಪನ ಹಿಂದಿನ ತುಂಟಾಟಗಳು ನೆನಪಾದವು.

----
ಮರೆಪ್ಪ ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯ ಸ್ನೇಹಿತ. ಓದಿನಲ್ಲಿ ಚುರುಕಿದ್ದರೂ ಭಯಂಕರ ತುಂಟಾಟ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಹೊಡೆತಕ್ಕೂ ಸೈ, ಹೊಡೆಯುವುದಕ್ಕೂ ಸೈ. ಪ್ರೌಢ ಶಾಲೆಯ ಬಳಿಕ ವಿಜ್ಞಾನ ವಿಷಯ ಪಡೆದು ಬೇರೆ ಕಾಲೇಜು ಸೇರಿಕೊಂಡ ಮರೆಪ್ಪ ಪ್ರತಿ ದಿನ ಸಂಜೆ ಭೇಟಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದ. ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರ ಗುಂಪಲ್ಲಿ ಮರೆಪ್ಪ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಏನೋ ಕೊರತೆ.

ಅದೇನಾಯಿತೋ ಒಂದು ದಿನ ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಕಾಲು ಕೆರೆದು ಜಗಳ ತೆಗೆದ. "ಇನ್ನೂ ಮುಂದೆ ನೀವೆಲ್ಲ ನನ್ನ ಮರೆಪ್ಪ ಅಂತಾ ಕರೀಬೇಡ್ರಿ. ನಾನು ಈಗ ಬಿಎಎಂಎಸ್ ಮಾಡ್ತೀದೀನಿ. ಮರೆಪ್ಪ ಅಂತಾ ಕರೆದ್ರೆ ಒಂಥರಾ ಆಗುತ್ತೆ" ಎಂದ. ನಮಗೆಲ್ಲ ಇನ್ನೂ ಗೇಲಿ ಮಾಡಬೇಕೆನಿಸಿತು. "ಹಾಗಾದ್ರೆ ಏನು ಅಂತಾ ಕರೀಬೇಕು" ಅಂದಾಗ, "ನಾನು ಮರೆಪ್ಪ ಬದಲಿಗೆ ಮಂಜು ಅಂತಾ ಹೆಸರು ಇಟ್ಕೋಂಡಿದೀನಿ. ಇನ್ಮೇಲೆ ನೀವು ಡಾ.ಮಂಜು ಅಂತಾ ಕರಿಬೇಕು" ಎಂದು ಹೇಳಿದ.

ಆಗ ನಾವೆಲ್ಲ ಆಯ್ತಪ್ಪಾ ಹಾಗೇ ಕರಿತೀವಿ. ಆದ್ರೆ ನಮಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ನೀನು ಪಾರ್ಟಿ ಕೋಡ್ಬೇಕು ಅಂತಾ ಹೇಳಿದಾಗ ಅದ್ಯಾವ್ ಪರಿ ಖುಷಿ ಆಯ್ತೋ, ಕೂಡಲೇ ಸುಮಾರು 15 ಹುಡುಗರ ಗುಂಪನ್ನು ನಮ್ಮೂರಿನ ಅತೀ ದೊಡ್ಡ ಹೋಟೇಲ್‌ಗೆ ಕರೆದೋಯ್ದು ಊಟದ ಪಾರ್ಟಿ ನೀಡಿದ.

ಎಲ್ಲರೂ ತಿಂದು-ತೇಗಿ ಹರಟೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತ ಮನೆಕಡೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಎದುರಿಗೆ ಬಂದ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಗೆಳೆಯ, ಏನೋ ಇಷ್ಟೊಂದು ಜನ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ರಿ ಅಂತಾ ಕೇಳಿದ. ಆಗ ನಾವೆಲ್ಲ "ಮರೆಪ್ಪ, ನಮಗೆಲ್ಲ ಪಾರ್ಟಿ ಕೊಟ್ಟ. ಇನ್ಮೆಲೆ ಅವನಿಗೆ ಮರೆಪ್ಪ ಅಂತಾ ಕರೀಬಾರ್ದು, ಮಂಜು ಎಂದು ಕರೀಬೇಕಂತೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಪಾರ್ಟಿ" ಅಂತಾ ಅಂದಾಗ ಮರೆಪ್ಪನ ಮುಖ ಇಂಗು ತಿಂದ ಮಂಗನ ಹಾಗಾಗಿತ್ತು.

ಇಂತದ್ದೆ ಇನ್ನೊಂದು ಪ್ರಸಂಗ. ನಮ್ಮ ಮರೆಪ್ಪನಿಗೆ ಆಯುರ್ವೇದದ ಮೇಲೆ ಅದ್ಯಾವ್ ಪರಿ ನಂಬಿಕೆ ಇತ್ತು ಅಂದ್ರೆ ತನ್ನ ಮೇಲೆಯೇ ಹೊಸ ಹೊಸ ಪ್ರಯೋಗ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಇನ್ನೂ 24 ದಾಟದ ಮರೆಪ್ಪನಿಗೆ ಕೂದಲು ಉದುರತೊಡಗಿದವು. ನಾವೆಲ್ಲ ಗೇಲಿ ಮಾಡ್ತೀವಿ ಅಂತಾ, ಮೊದಲೇ ಯಾವುದೋ ಆಯುರ್ವೇದದ ಔಷಧಿ ಖರೀದಿಸಿ ತಲೆಗೆ ಬಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದ. ಮರುದಿನ ಅವನ ಮುಖ ದೊಡ್ಡ ಕುಂಬಳಕಾಯಿ ಗಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಬಾತುಕೊಂಡಿತ್ತು. ಮತ್ತೆ ಅದು ಕಡಿಮೆ ಆಗಲು ಇನ್ನೊಂದು ಔಷಧಿ ತೆಲೆಗೆ ಬಳಿದುಕೊಂಡ!.

ಇಂತಿಪ್ಪ ನಮ್ಮ ಮರೆಪ್ಪ, ಕ್ಷಮಿಸಿ ಈಗ ಮಂಜು ಬಿಎಎಂಎಸ್ ಮುಗಿಸಿ ಡಾಕ್ಟರ್ ಆದ. ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದೆರಡು ದೊಡ್ಡ ನರ್ಸಿಂಗ್ ಹೋಮ್‌ನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ಹೆಸರೂ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ. ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ ನನ್ನ ಕೈಗೆ ದೊಡ್ಡ ಗಾಯವಾದಾಗ ಇವನೇ ಚಿಕ್ಕದಾಗಿ ಆಪರೇಶನ್ ಕೂಡ ಮಾಡಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ನೀಡಿದ್ದ. ಇತ್ತೀಚೆಗಷ್ಟೇ ವಾಪಾಸ್ ನಮ್ಮ ಸೌಗಂಧಿಗೆ ಬಂದು ಇಲ್ಲಿಯೇ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಕ್ಲಿನಿಕ್ ತೆಗೆದಿದ್ದಾನೆ. ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ಹಾಗೂ ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬಗಳಿಗೆ ಈಗ ಇವನೇ ಫ್ಯಾಮೀಲಿ ಡಾಕ್ಟರ್.
----

ಬಾಗಿಲ ಬಳಿ ಬೈಕ್ ಸದ್ದು ಕೇಳಿದಾಗ ನೆನಪಿನಂಗಳದಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬಂದೆ. ಡಾ.ಮರೆಪ್ಪ ನಗುತ್ತಾ ಬಾಗಿಲ ಬಳಿ ನಿಂತಿದ್ದ. ಸ್ನೇಹಿತನಾದರೂ ಈಗ ಡಾಕ್ಟರ್‌ನಾದ್ದರಿಂದ ನೇರವಾಗಿ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬಂದ. ಅಕ್ಕನ ಮಗುವನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ ತನ್ನಲ್ಲಿದ್ದ ಒಂದಿಷ್ಟು ಔಷಧಿ ಕೊಟ್ಟು ಇವತ್ತು ರಾತ್ರಿಗೆ ಇದನ್ನು ಕೊಡಿ. ನಾಳೆ ನಾನು ಬರೆದು ಕೊಡುವ ಔಷಧಿ ತಂದು ಕೊಡಿ ಎಂದು ಹೇಳಿದ.

ಹೊರಗೆ ಬಂದು ಆತನ ಕೈಕುಲುಕಿ, ನಡುರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಬಂದು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ ಡಾ. ಮರೆಪ್ಪ ಅವರೇ ಎಂದು ಹೇಳಿದಾಗ, "ನಾನು ಮರೆಪ್ಪ ಅಲ್ಲ, ಡಾ.ಮಂಜು. ನಾಳೆ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಕ್ಲಿನಿಕ್ ಹತ್ರ ಬಾ ಡಬ್ಬಲ್ ಫೀ ತಗೋತೀನಿ" ಎಂದಾಗ ನನಗೆ ನಗು ತಡೆಯಲಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಸಾಗರ ತಟದೀ ಚಿತ್ತ ಚಂಚಲೆ...

2008-07-25T10:31:00.001-07:00

"ಏನೋ ಅದು... ನೀರಲ್ಲೇ ಹೋಗ್ತಿಯಾ.. ನೋಡು ಪ್ಯಾಂಟ್ ಎಲ್ಲಾ ಗಲೀಜಾಯ್ತು. ಇನ್ನೂ ಚಿಕ್ಕ ಹುಡುಗನಪ್ಪಾ ನೀನು" ಎಂದು ಆಕೆ ಹುಸಿಕೋಪದಿಂದ ಗುಣುಗುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅವಳ ಮುಖವನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಕೆಂಪಾಗಿಸಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆ ಹೆಚ್ಚಾಯ್ತು.

"ಆಗಲೀ ಬಿಡೆ. ಸಮುದ್ರ ತೀರದಲ್ಲಿ ನೀರಿನೊಂದಿಗೆ ಚೆಲ್ಲಾಟ ಆಡೋಕೆ ನಂಗಿಷ್ಟ. ನೀನು ಬಾರೇ. ಸೊಗಸಾಗಿದೆ" ಎಂದಾಗ ಅವಳು ಮುಖ ಸೊಟ್ಟಗೆ ಮಾಡಿದಳು.

ಆಹಾ..ಏನು ಚಂದ ಕಾಣಿಸ್ತಿಯೇ ಎಂದೊಡನೆ ಗಲ್ಲ ಉಬ್ಬಿಸಿ, ಹೌದೌದು. ಸಾಕು ಆಟ ಎಂದು ಗುರುಗುಟ್ಟಿದಳು.

ಇನ್ನೂ ಪೀಡಿಸಿದರೆ ಬೈದಾಳು ಅಂತಾ ದಂಡೆಗೆ ಬಂದೆ. ಆಗಲೇ ತೊಯ್ದು ತೊಪ್ಪಗಾಗಿದ್ದ ನನ್ನ ಪ್ಯಾಂಟು ಮರಳನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲಾರಂಭಿಸಿತು.

"ನೋಡಿದೀಯಾ. ಪ್ಯಾಂಟ್ ಹೇಗಾಯ್ತು. ನಾನು ಹೇಳಿದ್ರೆ ಕೇಳೋಲ್ಲ ನೀನು" ಎಂದು ಕೋಪಿಸಿದಳು. "ಇರಲಿ ಬಿಡೆ. ಬಯಲುಸೀಮೆ ಹುಡುಗ ನಾನು. ಇಂಥಾ ಸುಂದರ ಸಮುದ್ರ ಕಾಣೋದೇ ನನಗೆ ಅಪರೂಪ. ಅದಕ್ಕೆ ಮನಸಾಯ್ತು. ಹೌದು, ಇಷ್ಟೊಂದು ಸುಂದರ ಸಾಗರ ತೀರ, ಗರಿಗರಿ ಮರಳ ನಡುವೆ ಮನೆ ಇದ್ದರೂ ಬೀಚ್್ಗೆ ಬರೋಕೆ ನಿನಗ್ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟ ಇಲ್ಲ" ಅಂತಾ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದೆ.

ಅಯ್ಯೋ, ದಿನಾಲು ಇದೇ ತೀರದಲ್ಲಿ ಓಡಾಡ್ತೀವಿ. ಇದರಲ್ಲೆನೋ ವಿಶೇಷ ಎಂದಾಕೆ ಹೇಳಿದಾಗ ನನಗೇನು ಹೇಳ್ಬೇಕು ತಿಳಿಲಿಲ್ಲ. ನಮಗೆ ದೂರದ ಬೆಟ್ಟ ನುಣ್ಣಗೆ, ಆದರೆ ಅವಳಿಗೀದು ಸಹಜ ಸಂಗತಿ. ಅದೂ ನಿಜಾನೇ ಅಂತಾ ಸುಮ್ಮನಾದೆ.

ಆಗಲೇ ಸೂರ್ಯ ನೆತ್ತಿಗೇರಿ ನಮ್ಮ ನೆತ್ತಿ ಸುಡುತ್ತಿದ್ದ. ಅವಳು ತನ್ನ ದುಪ್ಪಟ್ಟಾವನ್ನೇ ತಲೆಗೆ ಸುತ್ತಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ಸಾಕು ಬಾ ಹೋಗೋಣ ಎಂದು ಕೈಹಿಡಿದು ಮುನ್ನಡೆದಳು.

"ಹೌದು ಏಕಾಏಕಿ ನನ್ನ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಇಲ್ಲಿಗೇಕೆ ಬಂದೆ. ದಿನಾಲೂ ಭೇಟಿಯಾಗ್ತಿವಲ್ಲ. ಏನು ವಿಶೇಷ" ಎಂದು ಹುಬ್ಬೇರಿಸಿದಳು.

ಹಾಗೇ ಸುಮ್ಮನೆ ಬರಬೇಕು ಅನಿಸ್ತು ಬಂದೆ. ಅಲ್ಲದೇ... ಎಂದು ಮಾತು ನಿಲ್ಲಿಸಿದಾಗ, ತುಸು ನಿಂತು ಏನೆಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಳು.

ಖಾಲಿ ಕೈ ಬೀಸುತ್ತಾ ಬಂದಿದ್ದ ನಾನು ಕಿಸೆಗೆ ಕೈಹಾಕಿ ಚಿಕ್ಕ ಪೊಟ್ಟಣವೊಂದನ್ನು ಅವಳ ಕೈಗಿತ್ತೆ. ನನ್ನ ಮುಖ ನೋಡಿ ಅಚ್ಚರಿಯೊಂದಿಗೆ ಬಿಚ್ಚಿ ನೋಡಿದಳು. ಅವಳ ಪುಟ್ಟ ಕೈ ತುಂಬುವಷ್ಟು ಬಳೆಗಳು. ಖುಷಿಯಿಂದ ಮುಟ್ಟಿ ನೋಡಿ ಕಣ್ಣಲ್ಲೇ ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ ಹೇಳಿದಳು. ನಾಳೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಬಾ. ನೋಡ್ಬೇಕು ಅಂದೆ.

ಅದೇ ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಒಂದು ಮಾತೂ ಆಡದೇ ಮುಗ್ಧ ಮೊಗದೊಂದಿಗೆ ನನ್ನೆಡೆಗೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನೋಡಿ, ಕಣ್ಣೊಳಗಿನ ಮಾತು ಅರಿತು ಸುಮ್ಮನಾದಳು. ನಾಲ್ಕು ಹೆಜ್ಜೆ ಸವೆದರೂ ಇಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಮೌನವೇ ಮಾತಾಯಿತು.

"ಸರಿ, ನಂಗೆ ಟೈಮಾಯ್ತು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಯ್ತಿರ್ತಾರೆ. ನಾಳೆ ಸಿಗ್ತೀನಿ" ಎಂದು ದಾರಿ ಬದಲಿಸಿದಳು.

ಮಾತು ಮರೆತಿದ್ದ ನಾನು, ಹೂಂಗುಟ್ಟಿ ಮುಂದೆ ನಡೆದೆ. ತುಸು ದೂರ ಸಾಗಿದ ಮೇಲೆ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದರೆ, ಮನೆಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದಳು ನನ್ನ ಚಿತ್ತ ಚೆಂಚಲೆ ಚಿತ್ರಾವತಿ. ಆ ಮುದ್ದು ಮುಖವ ಮನದಲ್ಲಿ ತುಂಬಿ ಮುಂದೆ ಸಾಗಿದೆ.

ಮರುದಿನ ಎದುರು ಸಿಕ್ಕಾಗ, ತನ್ನೆರಡು ಕೈ ಮೇಲೆತ್ತಿ ಬಳೆಗಳ ಗಲ್್ಗಲ್ ನಾದ ಹೊರಡಿಸಿದಾಗ ನನ್ನೆದೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಯ ಕಲರವ ಅಲೆಯಾಗಿ ಬಂತು...

ಯಾರಿವಳು ಸೌಗಂಧಿ...?

2008-07-22T10:36:00.000-07:00

ನಿಮಗೂ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕಾಡಿರಬಹುದಲ್ಲವೇ? ಬಹುಷಃ ಯಾವುದೋ ಹುಡುಗಿಯ ಹೆಸರೋ ಅಥವಾ ಆಕೆಯ ಹೆಸರು ಸೂಚಿಸುವ ಕಲ್ಪನೆಯ ಹೆಸರು ಇರಬಹುದು ಎಂದು ಅನಿಸುವುದು ಉಂಟು. ನಿಮ್ಮ ಕಲ್ಪನೆ ಸ್ವಲ್ಪ ನಿಜವೂ ಹೌದು. ಇವಳು ನನ್ನ ಸುಂದರಿಯೇ.

ಹೆಸರು ಸೌಗಂಧಿ. ಪೂರ್ಣ ಹೆಸರು ಸೌಗಂಧಿಪುರ. ನದಿಯಂಚಿನಲ್ಲಿ ಗುಡ್ಡಗಳ ಸಾಲುಗಳ ನಡುವೆ ನಿಂತಿರುವ ನಯನ ಮನೋಹರಿ... ಅರ್ಥವಾಯಿತೆಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಇದು ನನ್ನ ಊರು. ರಾಜ ಮಹಾರಾಜರ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸೌಗಂಧಿಪುರವೆಂದು ಖ್ಯಾತಿಯಾಗಿದ್ದ ಪರಿಮಳದ ನಾಡು.

ಬೆಳಗಾವಿ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಈಗಿನ ಸವದತ್ತಿಯೇ ಆಗಿನ ಸೌಗಂಧಿಪುರವಾಗಿತ್ತು. ರಟ್ಟ ಮಹಾರಾಜರ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸೇವಂತಿಗೆ, ಮಲ್ಲಿಗೆ ವಿವಿಧ ಹೂಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದ ಈ ನಾಡು ಸೌಗಂಧಿಪುರವೆಂದೇ ಖ್ಯಾತಿಯಾಗಿತ್ತು. ಹೆಸರಿಗೆ ತಕ್ಕಹಾಗೇ ಹೂಗಳ ಪರಿಮಳ ಇಲ್ಲಿ ಆವರಿಸಿತ್ತು.

ಅದೇನಾಯಿತೋ ಗೋತ್ತಿಲ್ಲ... ಬ್ರಿಟಿಷರ ಆಂಗ್ಲ ಭಾಷೆ, ಆಧುನಿಕ ಜಗತ್ತಿನತ್ತ ಜನರ ಆಕರ್ಷಣೆ ನಮ್ಮೂರಿನ ಸುಂದರಿಯ ಹೆಸರನ್ನೇ ಬದಲಾಯಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿತು ಎಂದು ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರು ಈಗಲೂ ದೂರುತ್ತಾರೆ. ಸೌಗಂಧಿಪುರದಿಂದ ಸೌಂದತ್ತಿಯಾಗಿ ಈಗ ಸವದತ್ತಿಯಾಗಿದೆ. ಆದರೆ, ನನಗೆ 'ಸೌಗಂಧಿ'ಯೇ ಇಷ್ಟ.

ಬೆಳಗಾವಿಯಿಂದ 80 ಕಿ.ಮೀ. ಹಾಗೂ ಧಾರವಾಡದಿಂದ 40 ಕಿ.ಮೀ. ಅಂತರದಲ್ಲಿರುವ ನಾಡು ಈ ಸೌಗಂಧಿ. ಮಲಪ್ರಭೆಯ ತಟದಲ್ಲಿ, ಏಳು ಗುಡ್ಡಗಳ ಯಲ್ಲಮ್ಮನ ಆಶೀರ್ವಾದದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಪುಟ್ಟ ಪಟ್ಟಣ. ತಾಲೂಕು ಪ್ರದೇಶವಾಗಿ ಸುತ್ತ ಹತ್ತಾರು ಹಳ್ಳಿಯ ಗೌಡ. ಮಲಪ್ರಭೆಯ ಕೃಪೆಯಿಂದ ತೋಟಗಳಿಂದ ಸಮೃದ್ಧ.

ಮಲಪ್ರಭೆ ಕೋಪವೇ ಸೌಗಂಧಿಗೆ ವರ: ಒಮ್ಮೆ ಮಲಪ್ರಭೆ ತನ್ನ ಪಾಡಿಗೆ ಹರಿದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ಬಯಲು ದಾಟಿ ಸಾಲು ಗುಡ್ಡಗಳ ಸಂದಿಯಲ್ಲಿ ಧಾರೆಯಾಗಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಗುಡ್ಡವೊಂದರ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತ ನವಿಲೊಂದು, "ಮಲಪ್ರಭೆ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ಹೆದರಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಳೆಂದು" ಕೇಕೆ ಹಾಕಿದೆ. ಇದರಿಂದ ಕೋಪಗೊಂಡ ಮಲಪ್ರಭೆ ಹಿಂದೆ ಬಂದು ನವಿಲು ಕುಳಿತ ಗುಡ್ಡವನ್ನೇ ಛಿದ್ರ ಮಾಡಿ ಮುಂದೆ ಸಾಗಿದಳಂತೆ. ಈಗ ಆ ಪ್ರದೇಶವೇ 'ನವಿಲುತೀರ್ಥ' ಎಂಬ ತಾಣವಾಗಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯಾಗಿದೆ.

ನಮ್ಮ ತಾತ-ಮುತ್ತಾತರಿಂದ ಬಂದ ಈ ಕಥೆ ಇಂದಿಗೂ ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಸ್ತುತ. ಪ್ರತಿ ಬಾರಿಯೂ ನವಿಲುತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ ಈ ಕಥೆ ನಿಜವಿರಬಹುದೇನೋ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ವಿಶೇಷವೆಂದರೆ ಈ ತಾಣದ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಸಾಕಷ್ಟು ನವಿಲುಗಳಿಗೆ. ಸ್ವಚ್ಛಂದವಾಗಿ ತಿರುಗುವ ಅವುಗಳನ್ನು ನೋಡಿದರೇ ಈ ತಾಣಕ್ಕೆ ನವಿಲುತೀರ್ಥ ಎಂಬ ಹೆಸರಿಟ್ಟಿರುವುದು ಸೂಕ್ತ. ಅನಂತರ ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರ ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅಣೆಕಟ್ಟು ನಿರ್ಮಿಸಿ ಅದಕ್ಕೆ ನವಿಲುತೀರ್ಥ ಅಣೆಕಟ್ಟು ಎಂದೇ ಹೆಸರಿಟ್ಟಿದೆ.

ಸೌಗಂಧಿಯ ಕೋಟೆ: ರಟ್ಟ ಅರಸರ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪರಸಗಢ ಎಂಬ ಕೋಟೆ ಸೌಗಂಧಿಯ ಹೃದಯಭಾಗದಲ್ಲಿನ ಎತ್ತರದ ಗುಡ್ಡದ ಮೇಲೆ ನೆಲೆನಿಂತಿದೆ. ಶತಮಾನಗಳ ಬಿಸಿಲು ಮಳೆಯನ್ನು ಕಂಡ ಕೋಟೆ ಈಗಲೂ ಸೌಗಂಧಿಪುರದ ಸಮೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಸಾರುತ್ತಿದೆ. ಬ್ರಿಟಿಷರ ತೋಪುಗಳಿಗೆ ಎದೆಯೊಡ್ಡಿ ಅಲುಗದ ಕನ್ನಡಿಗರ ಕೋಟೆ. ಪ್ರಸ್ತುತ ಪ್ರವಾಸಿಗರ ಬೀಡು.

ಇದನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಇನ್ನೊಂದು ಕೋಟೆ ಪಟ್ಟಣದಿಂದ 2 ಕಿ.ಮೀ. ಅಂತರದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲಿದೆ. ಆದರೆ, ಶತ್ರುಗಳ ಭಾರೀ ದಾಳಿ ಕೋಟೆಯನ್ನು ಅಭದ್ರಗೊಳಿಸಿದೆ.

ಇಷ್ಟಾಯಿತು ನಮ್ಮೂರಿನ ಪುಟಾಣಿ ಕಥೆ. ಪುರಾತನ ಸೌಗಂಧಿಯ ಹೆಸರು ಈಗಲೂ ಅಜರಾಮರವಾಗಿಬೇಕೆಂದು ಪಟ್ಟಣದ ಒಂದು ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಸೌಗಂಧಿಪುರವೆಂದೇ ಹೆಸರಿಡಲಾಗಿದೆ.

ಸಮಯ ಸಿಕ್ಕರೇ ಒಮ್ಮೆ ನಮ್ಮೂರಿಗೆ ಬಂದು ಹೋಗಿ...

ಮೊದಲ ಮಾತು...

2008-07-21T13:45:00.001-07:00

ನನ್ನದು ಅಂತಾ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ತಾಣ. ಅದರಲ್ಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕನಸುಗಳ ಮುತ್ತು ಪೊಣಿಸಿ, ಸಾಲಾಗಿ ನಿಮ್ಮುಂದೆ ಜೋಡಿಸಬೇಕೆಂಬ ಪುಟ್ಟ ಆಸೆ ಬಹು ದಿನಗಳಿಂದ ಇತ್ತಾದರೂ ಕೈಗೂಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದೀಗ ನನಸಾಗಿದೆ. ಈಗಷ್ಟೇ ತೆರೆದ ಈ ಪುಟಕ್ಕೆ ಏನು ಗೀಚಬೇಕೆಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಗೀಚಬೇಕೆಂಬ ಹಠಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದೇನೆ....

'ಮೊದಲ ಚುಂಬನಂ ದಂತ ಭಗ್ನಂ' ಅಂತಾರೆ. ನನಗೂ ಈಗ ಹಾಗೇ ಅನಿಸ್ತಿದೆ. ಆದರೆ, ಇದು ಮುತ್ತಲ್ಲ... ಮನದ ಮಾತು. ಹೇಗೆ ಆರಂಭಿಸಬೇಕೆಂಬ ತಳಮಳ, ಗೊಂದಲ.

ಮೊದಲ ಪ್ರೇಮ ಪತ್ರ ಬರೆಯುವಾಗಿ ಹಠಾತ್ತ್ ಕವಿಯಾಗಿ ಸಾಲು ಸಾಲು ಗೀಚಿದಂತೆ...ಛೇ, ಬರೆದಿದ್ದು ಸರಿಯಿಲ್ಲ...ಇನ್ನಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬರಿಬಹುದಿತ್ತು ಎಂದು ಮನಸ್ಸು ಎಂದೋಡನೆ ಹಾಳೆ ಹರಿದು ಡಬ್ಬಿ ತುಂಬುತ್ತವೆ. ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೇ ಬರೆದರೂ ಒಂದು ಸಾಲೂ ಪೂರ್ಣಗೊಳ್ಳದಂತ ಸ್ಥಿತಿ....

ಈಗಲೂ ನಾನು ಮೊದಲ ಪ್ರೇಮ ಪತ್ರ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆನೋ ಅನಿಸುತಿದೆ. ಮೊದಲ ಮಳೆಗೆ ಮುಖವೊಡ್ಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಮಿಂದಾದರೂ ಸರಿಯೇ ಮಧುರ ಭಾವನೆಗಳ ಮಾತು ನಿಮ್ಮುಂದೆ ಹರಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಜೀವನಾನುಭವ, ಬಾಲ್ಯದ ಸವಿನೆನಪು, ಕಾಲೇಜು ತರಂಗ, ಸ್ನೇಹಿತರ ಸಿಂಚನ, ಮುಗುಳ್ನಗೆಯ ಹುಡುಗಿ... ಇನ್ನೂ ನನ್ನ ಸಿಹಿಕಹಿ ಅನುಭವ ನಿಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಇಡಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ಸರಿ-ತಪ್ಪು ನೀವು ನನ್ನ ಜತೆಗಿರುತ್ತೀರಲ್ಲವೇ...

ನಿಮ್ಮವ,
ಮಂಜು....